De Standaard, Mega Maggie De Block: van backbencher tot frontvrouw

‘Ze is een verademing tussen de haantjes. 0% ego, 100% Maggie.’
‘Ze is empathisch, maar zonder flauwiteit’, zegt ook Luc Goutry. ‘Van getrunt moet ze niet weten.’ Je ziet het aan haar parlementaire palmares. Ze voelt zich meer thuis in een commissie – Sociale Zaken voorop – dan in het halfrond. Heeft liever het veldwerk dan de galerij.
Mede dankzij haar gewroet komt er meer politieke aandacht voor pesten op het werk, een speciaal loket voor zeldzame ziektes en worden fout parkerende huisartsen minder snel op de bon gegooid. Ze is voor meer vrouwen bij de politie. En voor vrouwvriendelijkere uniformen: ‘De poloshirts zijn zo nauwsluitend dat het lijkt alsof de dame die ze paste, amper borsten had.’
‘Ze heeft het hart op de tong’, zegt de Brusselse liberaal Guy Vanhengel. ‘Ze flapt haar gedacht er uit. Ook binnen de partij. Het heeft haar nooit geschaad. En wel omdat geen mens haar ooit heeft kunnen verdenken van politieke spelletjes. Ook rancune is haar vreemd.’
verkozen met 10.366 stemmen. Met dat resultaat schopte ze het
meteen tot ondervoorzitter.
‘Ze voelt perfect de grondstroom aan in Vlaanderen. Ik ga veel lezingen geven en ik merk dat kritiek op De Block steeds minder wordt geapprecieerd.’
De Block heeft gaandeweg vertrouwen gekregen en vindt ook in haar nieuwe job haar aloude volks-liberale lijn terug: die van no-nonsense, gezond verstand en dokterswijsheid. Diagnose, behandeling, genezing.
Ze zal altijd dokter blijven. En ook het heimwee naar het parlement blijft. ‘Ik voelde me vrij. Ik kon mijn werk doen, mijn standpunten uitleggen zonder dat er journalisten over een half woord struikelden. Alexander De Croo heeft eens gezegd: ‘‘Maggie kun je niet trainen. Ze zegt toch wat ze denkt en voelt.’’ Awel, hij heeft gelijk.’
Filip Rogiers

Commentaar geven is nietmeer mogelijk.