Knack, Ach, dat evenwicht, ik blijf er wel naar zoeken

‘Maggie!’ Niet excellentie, niet mevrouw, niet een beleefd knikken. Als de staatssecretaris zich op perrons, in treinen, op straten en pleinen, in scholen vertoont, worden duimen opgestoken en wordt haar voornaam gescandeerd. Het klopt wat recente cijfers uitwezen.
‘Maggie!’ is hot.
De conducteur schuift het raampje open, roept: ‘ Maggie, goe werk dadde gij levert. Proficiat hé, geweldig! ‘, schuift het raam weer dicht en wuift terwijl de trein vertrekt. Ze lacht en wuift terug, zegt tussen haar tanden: ‘Dat overkomt me wel meer. Maar bon, voor hetzelfde geld zeggen mensen iets anders. Of doen ze iets anders, met taarten gooien of zo.

Dat populair zijn, het houdt niet op. ‘Ik noem het toegankelijk, in plaats van populair. Ik denk dat de mensen zien dat ik geen rol speel. Ik weiger me anders te gedragen omdat ik toevallig een functie heb waardoor ik meer in de kijker loop. Trouwens, wat betekent dat,
populair? En hoelang duurt dat? Vandaag ben je bekend of kampioen en morgen weer vergeten. Alles is nu veel vergankelijker, ook in de politiek is het easy come, easy go .’
‘Ik deed Latijn-wetenschappen, de laatste twee jaar enkel wetenschappen, dat was een betere voorbereiding op geneeskunde. In het laatste jaar was er een maturiteitsexamen. Ik was de enige die voor chemie gekozen had. We hadden ook een algemeen examen waarin we moesten uitleggen wat yin en yang betekende. Ik vertelde iets over evenwicht zoeken in het leven. Ach, dat evenwicht, ik zeg niet dat ik het altijd vind, maar ik blijf er wel naar zoeken, de balans tussen werken en genieten, tussen verbonden zijn met je dierbaren én voor jezelf zorgen. Maar goed, op naar het lab. Eens kijken wat daarvan overblijft.’
‘Ik denk dat ik als kind snel zelfstandig ben geworden, omdat ik als oudste mee de verantwoordelijkheid opnam. Het heeft me niet belet mijn jeugd te beleven. Ik heb wel vroeg beseft dat in je leven iets kan gebeuren waardoor de wereld wentelt.
‘Kinderen kunnen hun toekomst niet bepalen, het zijn de ouders die dat doen. Kijk, op een dag hebben sommige ouders, vaak om niet terechte redenen, de vlucht genomen met hun kroost. Ze startten een avontuur waarvan ze wisten dat het verkeerd kon aflopen. Aan het eind van de rit komen ze de schuld van hun acties bij de overheid leggen en schuiven ze
hun kinderen naar voren. Sorry hoor, maar dat is de wereld op z’n kop.
Tekst: Marijke Libert, Foto’s/ Stefan Vanfleeteren

Commentaar geven is nietmeer mogelijk.